مدار پایین قطبی و زمین‌آهنگ چه تفاوتی دارند

یک ماهواره هر چند دقیقه از بخش تازه‌ای از زمین می‌گذرد، اما ماهواره مخابراتی دیگری تقریباً در یک جای آسمان دیده می‌شود. آیا تفاوت فقط از دور و نزدیک بودن است؟ برای پاسخ، باید هم ارتفاع را بشناسیم و هم جهت صفحه مدار را. در این درس، مدار پایین، قطبی و زمین‌ثابت را کنار هم می‌گذاریم و روشن می‌کنیم که این نام‌ها الزاماً سه دسته جدا از هم نیستند.

محاسبه‌های عددی با مدل دایره‌ای ساده انجام می‌شوند و با مشخصات یک مأموریت واقعی یکسان نیستند. برای نمونه‌های واقعی نیز فقط ویژگی مورد استناد را می‌خوانیم؛ تعداد ماهواره‌های فعال یا برنامه آینده منظومه‌ها موضوع این درس نیست.

26.1 دسته‌بندی مدارها بر پایه ارتفاع و زاویه میل مداری

ارتفاع می‌گوید ماهواره چقدر از سطح دور است. زاویه میل یا Inclination با نماد i، جهت صفحه مدار را نسبت به صفحه استوا مشخص می‌کند. این دو شاخص را جدا بپرسید: «چقدر بالا؟» و «صفحه گردش چگونه قرار گرفته است؟». برای توصیف کامل هر مدار، اطلاعات بیشتری لازم است؛ اینجا فقط این دو شاخص را برای مقایسه انتخاب کرده‌ایم. دسته‌بندی و شیب مداری در ناسا.

نمای سه مدار با ارتفاع و شیب متفاوت، و زیر آن نقشه مسطح رد زیرماهواره‌ای سه گردش متوالی قطبی با رنگ‌های آبی، قرمز و سبز.
بالا: نمای هندسیِ شفاف برای مقایسه صفحه استوا، نمونه LEO استوایی، نمونه LEO قطبی و GEO؛ فاصله‌ها مقیاسی نیستند. پایین: رد زیرماهواره‌ای 3 دور متوالیِ مدل جداگانه دایره‌ای قطبی در ارتفاع 500 km با شعاع زمین 6371 km و دوره حدود 94.47 min، روی زمین کرویِ چرخان. خط‌ها پهنای دید حسگر نیستند و پوشش کل سطح را تضمین نمی‌کنند. ترسیم تألیفی گبرابیت؛ مبنای علمی شکل.

دو مدار دایره‌ای فرضی در ارتفاع یکسان را تصور کنید: یکی استوایی و دیگری قطبی. ارتفاع برابر، رد زمینی یکسان ایجاد نمی‌کند. نقطه زیرماهواره‌ایِ اول روی استوا می‌ماند، ولی دومی به عرض‌های بالا می‌رسد. «رد زیرماهواره‌ای» مسیر نقطه‌ای است که مستقیم زیر ماهواره قرار دارد؛ محدوده دید یک حسگر یا آنتن می‌تواند اطراف این خط را نیز در بر بگیرد.

26.1.1 دسته‌بندی ارتفاعی: مدارهای پایین (LEO)، مدارهای میانی (MEO) و مدار زمین‌ثابت (GEO)

برای مدارهای نزدیک‌دایره‌ای، دسته‌بندی ارتفاعیِ تقریبی جدول مفید است. LEO مخفف مدار پایین زمین و MEO مخفف مدار میانی زمین است. مرزهای این دسته‌ها قرارداد توصیفی‌اند؛ رسیدن به مرز یک طبقه به معنی تمام‌شدن ناگهانی جو یا شروع ناگهانی تابش نیست. ارتفاع، فاصله از سطح است و با شعاع مداریِ زمین‌مرکز فرق دارد. انواع مدار در ESA.

نام ارتفاع یا شرط شاخص نمونه کاربرد
LEO در دسته‌بندی متداول، تقریباً از حدود 160 تا زیر 2000 km؛ ماندگاری در انتهای پایین به پسا و طرح وابسته است ایستگاه فضایی، مشاهده زمین و بعضی منظومه‌های ارتباطی
MEO تقریباً بالاتر از 2000 km و پایین‌تر از ارتفاع زمین‌ثابت ناوبری ماهواره‌ای
GEO حدود 35786 km، همراه شرایط دایره‌ای، استوایی، پیش‌رونده و دوره یک روز نجومی ارتباط با جهت تقریباً ثابت و پایش پیوسته منطقه‌ای

GEO فقط نام یک ارتفاع نیست. جسمی در ارتفاع مشابه ولی روی مدار قطبی، زمین‌ثابت نمی‌شود. همچنین «قطبی» درباره شیب است و می‌تواند با یک برچسب ارتفاعی مانند LEO هم‌زمان به کار رود. برای یک نمونه واقعی MEO، مرجع رسمی GPS ارتفاع تقریبی 20200 km را برای ماهواره‌های این سامانه معرفی می‌کند. بخش فضایی GPS.

26.1.2 دسته‌بندی بر پایه زاویه شیب (Inclination): استوایی، مایل و قطبی (نزدیک به 90 درجه)

در تعریف متداول، i از 0° تا 180° بیان می‌شود. i = 0° مدار استوایی پیش‌رونده، i = 90° مدار قطبی دقیق و i = 180° مدار استوایی پس‌رونده است. برای i کمتر از 90°، حرکت مؤلفه هم‌جهت با چرخش زمین دارد و برای i بیشتر از 90°، مؤلفه مخالف دارد. نام نزدیک‌قطبی نیز برای شیب‌های نزدیک 90° استفاده می‌شود؛ هر مدار نزدیک‌قطبی دقیقاً از روی هر دو قطب نمی‌گذرد.

در مدل زمین کروی، بیشینه قدر مطلق عرض جغرافیاییِ نقطه زیرماهواره‌ای برابر min(i, 180°−i) است. برای i = 51.6°، رد زیرماهواره بین حدود 51.6° شمالی و جنوبی می‌ماند؛ برای i = 98°، حدِ این عرض 82° است، نه 98°. این حد درباره نقطه زیرماهواره است و به‌تنهایی مرز دید سنجنده را تعیین نمی‌کند.

برای همین، پرسش «مدار با شیب 28° از آسمان تبریز در عرض حدود 38° می‌گذرد؟» باید دقیق‌تر شود. نقطه زیرماهواره به عرض 38° نمی‌رسد، پس عبور مستقیم از بالای سر در این مدل نداریم. اما دیده‌شدن ماهواره در بخشی از آسمان یا دیدن آن منطقه با حسگر مناسب می‌تواند ممکن باشد؛ ارتفاع، اختلاف طول جغرافیایی و محدودیت زاویه دید نیز مهم‌اند. تعریف شیب و پوشش در ناسا.

26.2 مدار پایین زمین (LEO): ویژگی‌ها و دوره‌های تناوب

در مدار دایره‌ایِ پایین‌تر، شعاع کمتر و تندی مداری بیشتر است؛ بنابراین زمان پیمودن یک دور کوتاه‌تر می‌شود. یک ماهواره LEO از دید ناظر زمینی معمولاً گذراست. چرخش زمین نیز باعث می‌شود نقطه‌ای که زیر ماهواره می‌افتد پیوسته عوض شود. کوتاه‌بودن دوره تناوب با تکرار عکس از یک خیابان یا زمان دسترسی ارتباطیِ یک کاربر یکسان نیست.

26.2.1 مشخصات ارتفاعی LEO (زیر 2000km) و نمونه دوره تناوب در ارتفاع‌های پایین (حدود 90 تا 100 دقیقه)

برای دایره، محیط مدار 2πr است. اگر تندی v را داشته باشیم، دوره تناوب T از تقسیم محیط بر تندی به دست می‌آید:

T = 2πr/v,   v = √(μ/r)

با r بر حسب m و v بر حسب m/s، T بر حسب s خواهد بود. برای مثال فرضی ارتفاع 500 km، شعاع زمین 6371 km و μ ≈ 3.986 × 1014 m³/s²، شعاع مداری 6871 km و تندی حدود 7.617 km/s است. محیط حدود 43172 km و دوره تقریباً 5668 s، یعنی 94.5 min، به دست می‌آید. رابطه دوره و سرعت در ناسا. مقدار پارامتر گرانشی زمین در جدول Astrodynamic Parameters در JPL نیز آمده است.

عددهای حدود 90 تا 100 min برای بعضی ارتفاع‌های پایین مناسب‌اند؛ آن‌ها دوره ثابت همه LEO نیستند. اگر دوره فرضی 90 min باشد، تقسیم 1440 min شبانه‌روز بر آن، 16 دور می‌دهد. از این حساب نمی‌توان نتیجه گرفت هر ماهواره در هر روز دقیقاً 16 عکس از یک نقطه می‌گیرد یا هر سرنشین در هر شرایطی همین تعداد طلوع قابل مشاهده دارد؛ هندسه مدار و شرایط نور هم اثر دارند.

26.2.2 پوشش ایستگاه فضایی، ماهواره‌های عکس‌برداری کیفیت بالا و منظومه‌های اینترنت ماهواره‌ای

نزدیک‌بودن می‌تواند برای مشاهده جزئیات و کوتاه‌ترکردن مسیر انتشار سیگنال سودمند باشد. اما وضوح تصویر فقط از ارتفاع نمی‌آید؛ ابزار، اندازه آشکارساز، اپتیک یا رادار، حرکت و پردازش نیز مهم‌اند. برای نمونه، سنتینل 1 در مشاهده زمین از رادار استفاده می‌کند؛ تصویرگرفتن از فضا الزاماً به معنی دوربین مرئی و نور خورشید نیست. معرفی ابزار سنتینل 1 در ESA.

در ارتباط، تأخیر انتشار تابع طول مسیر تقسیم بر سرعت انتشار است. مسیر کوتاه‌تر معمولاً سهم انتشار کمتری از مسیر GEO دارد، ولی تأخیر کل شبکه صفر نیست؛ پردازش، مسیریابی و تجهیزات زمینی نیز سهم دارند. از سوی دیگر، هر ماهواره نزدیک معمولاً بخش محدودتری از زمین را می‌بیند و پس از مدتی از ناحیه دید ناظر خارج می‌شود. ارتباط پیوسته ممکن است به ماهواره‌های متعدد و تحویل ارتباط میان آن‌ها نیاز داشته باشد.

این تفاوت هندسی توضیح می‌دهد چرا تعداد ماهواره‌های یک منظومه LEO می‌تواند زیاد باشد، در حالی که چند ماهواره GEO نواحی بزرگی را می‌بینند. ولی مقایسه ساده «هزاران LEO در برابر 3 GEO» بدون تعریف ظرفیت، کیفیت لینک و محدوده پوشش، مقایسه هم‌ارزی نیست. چند GEO نیز پوشش مطلوب تمام قطب‌ها یا ظرفیت نامحدود ایجاد نمی‌کنند؛ شمار لازم از ارتفاع به‌تنهایی به دست نمی‌آید.

26.3 مدارهای قطبی و مدارهای خورشیدآهنگ (SSO)

یک ماهواره نزدیک‌قطبی می‌تواند از عرض‌های بالا بگذرد، در حالی که زمین زیر صفحه مدار می‌چرخد. این ترکیب برای پویش بخش‌های مختلف سطح مفید است. خورشیدآهنگی، شرط دیگری به حرکت صفحه مدار اضافه می‌کند تا زمان خورشیدی محلیِ گذر تقریباً ثابت بماند. بنابراین قطبی و خورشیدآهنگ مترادف نیستند؛ هر مدار با شیب نزدیک 90°، خودبه‌خود خورشیدآهنگ نمی‌شود.

26.3.1 مدارهای قطبی: حرکت بر فراز عرض‌های جغرافیایی بالا همگام با چرخش زمین در زیر مدار

در مدل ساده مدار قطبی با صفحه تقریباً ثابت در فضای لخت، هنگام یک گردش ماهواره، زمین مقداری به شرق می‌چرخد. وقتی ماهواره دوباره به همان بخش صفحه می‌رسد، طول جغرافیایی زیر آن عوض شده است. در پایین شکل نخست، سه گردش متوالیِ یک مدل قطبی را روی نقشه می‌بینید؛ هم‌پوشانی و فاصله ردها ناشی از ترکیب حرکت مدار و چرخش زمین است. مدار قطبی در مبانی پرواز فضایی ناسا/JPL.

برای اینکه بدانیم کدام ناحیه تصویربرداری می‌شود، خط رد کافی نیست؛ باید پهنای نوار دید سنجنده را روی آن قرار دهیم. سپس ارتفاع، شیب، جهت صفحه، چرخش زمین، زمان تکرار و محدودیت‌های تصویربرداری تعیین می‌کنند پوشش چگونه تکمیل شود. عبور از نزدیک یک نقطه با عکس مفیدِ بدون ابر از همان نقطه یکی نیست.

بنابراین یک ادعای ثابت مانند «هر مدار قطبی کل زمین را در یک روز تصویربرداری می‌کند» درست نیست. برای بعضی ابزارها و هدف‌ها چرخه چندروزه لازم است؛ ابزارهای پهن‌دید یا منظومه‌ها می‌توانند پوشش سریع‌تری داشته باشند. خودِ چرخه تکرار رد مداری نیز با پهنای دید ساخته نمی‌شود؛ پهنای دید تعیین می‌کند در آن ردها چه اندازه پوشش و بازدید عملی به دست می‌آید. این دو مفهوم را جدا نگه دارید.

26.3.2 مدارهای خورشیدآهنگ (SSO): همگامی زاویه تابش خورشید با گذر مداری در زمان‌های محلی مشخص

در مدار خورشیدآهنگ یا SSO، صفحه مدار با آهنگ مناسبی به‌آرامی تغییر جهت می‌دهد تا رابطه آن با جهت میانگین خورشید در طول سال حفظ شود. غیرکروی‌بودن میدان گرانش زمین امکان چنین پیشرویِ صفحه‌ای را فراهم می‌کند. ارتفاع و شیب باید متناسب انتخاب شوند؛ یک زاویه مانند 98°، پاسخ ثابت همه ارتفاع‌ها نیست. سند اصلی مأموریت IRAS، نمونه‌ای از استفاده از برآمدگی استوایی زمین برای پیشروی صفحه مدار را توضیح می‌دهد. شرح هندسه مدار IRAS در ناسا.

گره صعودی نقطه‌ای است که ماهواره از صفحه استوا رو به شمال می‌گذرد. زمان خورشیدی محلیِ آن گذر را LTAN می‌نامند. برای یک مثال فرضی، LTAN را نزدیک 10:30 بگیرید. در گذرهای بعدی، طول جغرافیایی می‌تواند عوض شود، ولی زمان خورشیدی محلی همان شاخه گذر تقریباً همین مقدار بماند. این ساعت، الزاماً ساعت رسمی شهر یا ساعت یک کشور نیست و ثابت‌بودنش هم بازدید روزانه از هر نقطه را تضمین نمی‌کند.

برای مقایسه تصاویر پوشش گیاهی، نزدیک‌بودن زمان روشنایی می‌تواند بعضی تفاوت‌های نامربوط به تغییر واقعی سطح را کمتر کند. اما فصل و میل خورشید عوض می‌شوند؛ پس طول و جهت سایه در ماه‌های مختلف دقیقاً ثابت نیست. داده نوری همچنان به نور، ابر و شرایط اندازه‌گیری وابسته است. توضیح فصلیِ روشنایی در مدار خورشیدآهنگ ناسا و اندازه‌گیری پوشش گیاهی با نور بازتابی.

26.4 مدار زمین‌آهنگ (GSO) در برابر مدار زمین‌ثابت (GEO)

دو نام شبیه‌اند، اما یکسان نیستند. مدار زمین‌آهنگ یا GSO دوره‌ای برابر با یک روز نجومی زمین دارد. مدار زمین‌ثابت یا GEO حالت خاصی است که علاوه بر این دوره، هندسه و جهت مناسب برای ثابت‌ماندن نسبت به زمین را دارد. پس هر GEO زمین‌آهنگ است، ولی هر GSO زمین‌ثابت نیست. زمین‌آهنگ و زمین‌ثابت در ناسا.

نمودار زاویه سمت و ارتفاع در آسمان ناظر فرضی: منحنی آبی 8مانند برای مدار زمین‌آهنگ مایل و نقطه قرمز ثابت برای مدار زمین‌ثابت.
محاسبه هندسیِ دو مدار دایره‌ای زمین‌آهنگ در مدل کروی: دوره 86164 s، شعاع تقریبی 42164 km، شعاع زمین 6378.137 km و ناظر فرضی در عرض 30° شمالی و طول 0°. مدار آبی با شیب 20° مسیر ظاهری 8مانند دارد؛ نقطه قرمز مدار استواییِ پیش‌رونده با شیب 0° است. فاز و گره نمونه انتخاب شده‌اند؛ این شکل، تصویر مأموریت یا الگوی همه GSOها نیست. ترسیم تألیفی گبرابیت؛ مبنای علمی شکل.

26.4.1 مدار زمین‌آهنگ: مداری با دوره تناوب برابر با یک روز نجومی زمین (حدود 23 ساعت و 56 دقیقه)

روز نجومی، زمان یک دور چرخش زمین نسبت به جهت‌های دورِ تقریباً ثابت است: حدود 23 h و 56 min و 4 s. روز خورشیدیِ معمول حدود 24 h است، چون زمین در همان مدت در مسیر سالانه خود هم جابه‌جا می‌شود. برای همگامی با چرخش خود زمین، دوره نجومی مطرح است؛ نه جایگزین‌کردن بی‌قیدِ عدد دقیق 24 h. دوره نجومی مدار GEO در ESA.

در مدل دو جسمی، برای دوره زمین‌آهنگ، نیم‌محور بزرگ مدار حدود 42164 km است. اگر مدار بیضوی باشد، فاصله لحظه‌ای از زمین تغییر می‌کند؛ بنابراین همه GSOها یک ارتفاع ثابت ندارند. مدار مایل یا بیضوی می‌تواند در آسمان ناظر زمینی حرکت کند. برای یک نمونه دایره‌ای مایل، شکل 8مانند پدید می‌آید، اما شکل و اندازه مسیر به مشخصات مدار و جای ناظر بستگی دارد؛ زمان رسیدن به بالاترین نقطه هم الزاماً ظهر محلی نیست.

26.4.2 مدار زمین‌ثابت (GEO): حالت دایره‌ای با شیب صفر درجه بر فراز استوا در ارتفاع تقریبی 35786km

سه شرط را هم‌زمان نگه دارید: دوره یک روز نجومی؛ شکل دایره‌ای با خروج از مرکز e = 0؛ و قرارگرفتن در صفحه استوا با حرکت هم‌جهت چرخش زمین، یعنی i = 0°. با این شرایط، تندی زاویه‌ای ماهواره و زمین برابر است و طول جغرافیایی زیرماهواره در مدل ثابت می‌ماند. تندی خود ماهواره در چارچوب زمین‌مرکز صفر نیست؛ حدود 3.07 km/s است.

شعاع این مدار از مرکز زمین حدود 42164 km و ارتفاع آن از سطح استوایی حدود 35786 km است. برای این تفریق، شعاع استوایی تقریبی 6378 km به کار می‌رود؛ آن را با شعاع میانگین 6371 kmِ مثال LEO مخلوط نکنید. صرف بالابردن یک مدار به ارتفاعی دلخواه، GEO تازه‌ای در هر ارتفاع ایجاد نمی‌کند. دوره گردش، شعاع متناظر را در مدل تعیین می‌کند.

برای ناظری در ناحیه دید، موقعیت ماهواره تقریباً ثابت می‌شود و آنتن می‌تواند به جهتی تقریباً ثابت نشانه رود. جهت مناسب به مکان ناظر و طول ماهواره وابسته است و برای همه کاربران دنیا یکسان نیست. در عمل، اغتشاش و خطا وجود دارد و نگهداری مدار برای محدودکردن جابه‌جایی لازم است؛ «ثابت» نام وضعیت عملیاتیِ نزدیک به مدل است، نه سکون مطلق در فضا.

فعالیت مقیاس و پرسش‌های یادگیری

می‌خواهیم فاصله‌ها را مقیاسی رسم کنیم. اگر شعاع زمین را حدود 64 mm بکشید و هر 1 mm را 100 km بگیرید، شعاع مدار GEO تقریباً 422 mm می‌شود؛ قطر شکل حدود 844 mm خواهد بود و روی برگه معمولی A4 جا نمی‌گیرد. برای یک برگه معمولی، مقیاس را 10 برابر کوچک‌تر کنید: هر 1 mm برابر 1000 km. اکنون شعاع زمین حدود 6.4 mm، شعاع مدار LEO با ارتفاع نمونه 400 km حدود 6.8 mm، MEO با ارتفاع نمونه 20000 km حدود 26.4 mm و GEO حدود 42.2 mm است. این رسم برای مقایسه فاصله‌هاست؛ شیب را باید در نمای دیگری نشان دهید.

پرسش 1: آیا یک مدار می‌تواند هم LEO و هم قطبی باشد؟ پاسخ: بله؛ اولی دسته ارتفاعی است و دومی به شیب مربوط می‌شود.

پرسش 2: آیا i = 98° یعنی نقطه زیرماهواره به عرض 98° می‌رسد؟ پاسخ: خیر؛ عرض جغرافیایی از 90° بیشتر نمی‌شود و در مدل کروی حد این مثال min(98°, 82°) = 82° است. دید سنجنده موضوع جداگانه‌ای است.

پرسش 3: آیا SSO به معنای عکس‌برداری روزانه با سایه یکسان در همه فصل‌هاست؟ پاسخ: خیر؛ زمان خورشیدی محلی گذر تقریباً حفظ می‌شود، اما بازدید و روشنایی واقعی به شرایط بیشتری وابسته‌اند.

پرسش 4: مهم‌ترین تفاوت GSO عمومی و GEO چیست؟ پاسخ: GSO با دوره نجومی تعریف می‌شود؛ GEO علاوه بر آن دایره‌ای، استوایی و پیش‌رونده است و نسبت به زمین تقریباً ثابت دیده می‌شود.

تمرین 1: ماهواره فرضی با دوره 90 min در 24 h چند دور می‌زند؟ پاسخ: 1440/90 = 16 دور. این پاسخ شمار دور است، نه تعداد بازدید از یک نقطه مشخص.

تمرین 2: شعاع GEO را 42164 km و شعاع استوایی را 6378 km بگیرید. ارتفاع چیست؟ اگر مداری با همین دوره شیب 20° داشته باشد، زمین‌ثابت است؟ پاسخ: ارتفاع دایره‌ایِ استوایی حدود 35786 km است. حالت مایل زمین‌آهنگ است، اما زمین‌ثابت نیست.

منابع استفاده‌شده در این درس

با نظرات خود به تیم جبرا در بهبود کیفیت کمک کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید
پیمایش به بالا