حرکت در پرواز سرعت شتاب و قوانین نیوتن

دانشنامه هوافضا · فصل 4

در پرواز نسبتاً آرام، مسافر می‌تواند کنار پنجره بنشیند و حرکت سریع هواپیما نسبت به زمین را مستقیماً از احساس بدن تشخیص ندهد؛ اما هنگام شتاب‌گیری یا ترمز، نیروی صندلی و کمربند تغییر می‌کند. علت، تفاوت سرعت و شتاب است. در این درس تندی و سرعت برداری، شتاب متوسط، تعادل نیروها و قوانین نیوتن را با مدل‌های فرضی پرواز بررسی می‌کنیم. آرامش کامل لیوان یا کابین را برای هر پرواز واقعی فرض نمی‌کنیم و این متن راهنمای اجرای مانور نیست.

سینماتیک در آسمان: تندی، سرعت برداری و جهت پرواز

پیش از آنکه به بررسی نیروها بپردازیم، باید زبان توصیف حرکت یعنی «سینماتیک» (Kinematics) را در آسمان به درستی بشناسیم. در گفت‌وگوهای روزمره، کلمات «تندی»، «سرعت» و «شتاب» اغلب به جای یکدیگر به کار می‌روند؛ اما در مهندسی هوافضا و ناوبری هوانوردی، هر یک از این مفاهیم تعریفی دقیق و جایگاهی کاملاً متمایز دارند.

تفاوت تندی اسکالر (Speed) با سرعت برداری (Velocity) در ناوبری پرواز

تندی (Speed) کمیتی نرده‌ای یا اسکالر است: اندازه سرعت در یک چارچوب مرجع مشخص. تندی متوسط، مسافت پیموده‌شده تقسیم بر زمان است. تندی نسبت به هوا با تندی نسبت به زمین یکی نیست. نشان‌دهنده سرعت هوایی کابین نیز عددی مبتنی بر فشار و واسنجی ابزار نشان می‌دهد؛ این عدد الزاماً تندی واقعی نسبت به هوا یا زمین نیست (توضیح سرعت‌های هوایی در FAA).

در مقابل، در هدایت هواپیما و ناوبری دانستن تندی به تنهایی هرگز کافی نیست؛ برج مراقبت باید بداند هواپیما با این تندی به کدام سو در حال حرکت است. اینجاست که مفهوم «سرعت برداری» (Velocity) وارد میدان می‌شود. سرعت برداری یک کمیت «برداری» است که هم‌زمان دارای دو مشخصه جدایی‌ناپذیر است: اندازه (تندی) و جهت حرکت در فضا.

دو هواپیمای فرضی را با تندی 850 km/h نسبت به زمین مقایسه کنید: مسیر حرکت اول دقیقاً رو به شرق و مسیر دوم رو به غرب است. بردارهای سرعت زمینی آن‌ها جهت مخالف دارند، هرچند اندازه‌شان برابر است. اینجا جهت مسیر را مشخص کرده‌ایم، نه فقط جهت دماغه یا «هدینگ»؛ باد می‌تواند این دو را متفاوت کند. اگر جهت بردار سرعت در همان چارچوب تغییر کند، سرعت برداری عوض می‌شود حتی اگر تندی ثابت باشد (بردارهای حرکت در ناسا).

مفهوم شتاب (Acceleration): هرگونه تغییر در بزرگی یا راستای بردار سرعت

شتاب (Acceleration) آهنگ تغییر بردار سرعت است، نه فقط تندترشدن. برای یک بازه زمانی، شتاب متوسط را با تغییر برداری سرعت تقسیم بر طول بازه تعریف می‌کنیم:

a_avg = Δv / Δt

در یک چارچوب معین، تغییر اندازه یا جهت سرعت می‌تواند شتاب ایجاد کند. در مثال فرضیِ حرکت مستقیم، اگر سرعت از 80 به 110 m/s در 5 s برسد، شتاب متوسط در جهت انتخاب‌شده برابر (110−80)/5 = 6 m/s^2 است؛ از این عدد ثابت‌بودن شتاب در تمام بازه نتیجه نمی‌شود. در ترمز، اگر جهت مثبت را رو به حرکت بگیریم، شتاب طولی منفی است؛ منفی‌بودن شتاب به انتخاب محور بستگی دارد. در گردش دایره‌ای یکنواخت با تندی 200 m/s، جهت سرعت تغییر می‌کند و شتاب به سمت مرکز است. تغییر هم‌زمان تندی و جهت نیز ممکن است. قوانین حرکت ناسا بر برداری‌بودن نیرو، سرعت و شتاب تأکید می‌کند.

سه وضعیت حرکت با بردارهای سرعت، شتاب و برآیند نیرو.
در حرکت مستقیم با سرعت برداری ثابت، شتاب صفر است. با افزایش تندی، شتاب می‌تواند هم‌جهت سرعت باشد؛ در گردش با تندی ثابت، شتاب به سوی مرکز مسیر است. شکل سوم نمای موضعی مسیر از بالا است.

قانون اول نیوتن: تعادل نیروها در پرواز مستقیم و یکنواخت

قانون اول نیوتن که به «قانون لختی» یا اینرسی (Inertia) مشهور است، بیان می‌کند: هر جسمی تمایل دارد وضعیت سکون یا حرکت مستقیم و یکنواخت خود را حفظ کند، مگر آنکه برآیند نیروهای خارجی وارد بر آن غیرصفر باشد و آن را وادار به تغییر حالت نماید.

مفهوم لختی: حرکت با سرعت ثابت هنگام صفر بودن مجموع کل نیروهای خارجی وارد بر جسم

لختی تمایل جسم به حفظ وضعیت حرکت است. در مدل نیوتنی و در یک چارچوب مرجع تقریباً لخت، اگر برآیند نیروهای خارجی صفر باشد، شتاب مرکز جرم صفر است و جسم ساکن می‌ماند یا با سرعت برداری ثابت حرکت می‌کند. این شرط باید در طول بازه مورد نظر برقرار بماند؛ «همیشه تا ابد» را برای یک هواپیمای واقعی نتیجه نمی‌گیریم (قانون اول در ناسا).

برای ادامه حرکت با سرعت برداری ثابت، نیروی خالص رو به جلو لازم نیست. در مدل پرواز مستقیم یکنواخت، رانش می‌تواند پسای رو به عقب را موازنه کند؛ خودِ رانش همچنان نیرو وارد می‌کند، اما برآیند افقی صفر است. در آزمایش ذهنیِ جسمی با برآیند نیروی صفر، خاموشی یک موتور مانع بقای حرکت نیست. خلأ فقط نیروی هوا را حذف می‌کند؛ گرانش در خلأ هم وجود دارد و می‌تواند جهت یا تندی را تغییر دهد. پس نبود هوا به‌تنهایی حرکت مستقیم با تندی ثابت را تضمین نمی‌کند.

در بازه کوتاهی از پرواز مستقیم و تقریباً یکنواخت، می‌توان کابین را برای این توضیح، مرجعی تقریباً لخت گرفت. مسافر هنوز نیروی تکیه‌گاه صندلی و وزن ظاهری معمول را حس می‌کند؛ نداشتن احساس مستقیمِ تندی، بی‌نیرویی نیست. هنگام ترمز، بدنه کند می‌شود و بدن به حفظ سرعت قبلی تمایل دارد؛ کمربند و صندلی برای تغییر حرکت آن نیرو وارد می‌کنند. لرزش، تلاطم و شتاب‌های واقعی را نباید با این مدل آرام حذف‌شده فرض کرد.

بررسی شرایط تعادل در مدل ساده پرواز تراز، مستقیم و بدون شتاب

مدل این بخش، پرواز بال‌ثابت با مسیر مستقیم، ارتفاع و تندی ثابت نسبت به هوای یکنواختِ بدون باد متغیر است. برای مقایسه ساده، زمین را در این بازه مرجع تقریباً لخت می‌گیریم، بال‌ها کج نشده‌اند و رانش را هم‌راستا با مسیر فرض می‌کنیم. «پرواز تراز» به‌تنهایی کافی نیست؛ یک گردش با ارتفاع ثابت همچنان شتاب دارد.

در مدل گفته‌شده، برآ عمود بر جریان نسبی دوردست و پسا خلاف حرکت نسبت به هواست. در پرواز مستقیمِ افقی با بال‌های بدون کجی و رانش افقی، برآ قائم است و چهار نیروی اصلی در دو راستا موازنه می‌شوند (نیروهای پرواز در ناسا). صرف افقی‌بودن مسیر، در یک گردش بانکی برآ را قائم نمی‌کند. در راستای عمودی این مدل داریم:

L = W ⇒ ΣF_vertical = L – W = 0

2. تعادل در راستای افقی (محور پرواز): نیروی رانش موتورها رو به جلو (Thrust – T) دقیقاً با نیروی پسای آیرودینامیکی رو به عقب (Drag – D) برابر است:

T = D ⇒ ΣF_horizontal = T – D = 0

برای یک پهپاد بال‌ثابت فرضی با وزن W = 50 N، با همان فرض‌های مدل بالا، برآ L = 50 N لازم است. اگر پسا D = 12 N باشد، رانش T = 12 N آن را موازنه می‌کند. در این مدل نیروی خالص صفر و حرکت مستقیم یکنواخت است. داشتن این دو برابری به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری درباره پایداریِ چرخشی یا حفظ تعادل یک هواگرد واقعی کافی نیست.

قانون دوم نیوتن (F = m a): شتاب ناشی از برآیند نیروها

اگر تعادل میان نیروهای پرواز به هم بخورد چه روی می‌دهد؟ قانون دوم نیوتن پل ارتباطی میان نیروهای نامتعادل و حرکت شتاب‌دار است. این قانون بیان می‌کند که برآیند تمام نیروهای خارجی وارد بر یک جسم، شتابی در راستای همان برآیند ایجاد می‌کند که با اندازه نیرو نسبت مستقیم و با جرم جسم نسبت عکس دارد.

رابطه شتاب پرنده با برآیند تمام نیروهای خارجی (پیشران، مقاومت هوا، گرانش و بالابر)

برای جسمی با جرم تقریباً ثابت در بازه کوتاه و در چارچوب تقریباً لخت، قانون دوم به صورت برداری نوشته می‌شود (قانون دوم در ناسا):

ΣF_net = m × a ⇒ a = ΣF_net / m

در این رابطه:
– ΣF_net: برآیند برداری کل نیروهای خارجی وارد بر هواپیما بر حسب نیوتن (N)
– m: جرم کل هواپیما بر حسب کیلوگرم (kg)
– a: شتاب لحظه‌ای حاصل بر حسب متر بر مجذور ثانیه (m/s^2)

برای یک جسم با جرم ثابت، شتاب با برآیند همه نیروهای خارجی تعیین می‌شود، نه فقط توان موتور. روی باند افقیِ فرضی، رانش T = 4500 N و مجموع مقاومت افقیِ پسا و غلتش چرخ‌ها را R = 1500 N بگیرید. برای اینکه D همچنان فقط پسا باشد، این مجموع را R می‌نامیم. با جرم m = 1000 kg، نیروی خالص افقی چنین است:

F_net = T − R = 4500 − 1500 = 3000 N

اکنون شتاب خطی پرنده روی باند از رابطه قانون دوم نیوتن به دست می‌آید:

a = F_net / m = 3000 / 1000 = 3 m/s^2

اگر فقط در همین حساب فرضی جرم را 2000 kg و نیروی خالص را همچنان 3000 N بگیریم، شتاب 1.5 m/s^2 است. این مقایسه، اثر جرم را جدا می‌کند؛ در هواپیمای واقعی با بارگیری، مقاومت، برآ و سرعت مورد نیاز برخاست هم تغییر می‌کنند. طول باند مجاز را نمی‌توان فقط از این تقسیم به دست آورد.

مفهوم ضریب بار و شتاب‌های مانور یا جی (یک قدم جلوتر)

در بعضی مانورها، نیروی آیرودینامیکی وارد بر هواپیما می‌تواند از وزن بیشتر شود. برای توصیف بزرگی بار در مدل انتخاب‌شده، از ضریب بار (Load Factor) با نماد n استفاده می‌کنیم. هر اوج‌گیری یا هر تغییر مسیر الزاماً بار بیشتر از وزن ایجاد نمی‌کند.

در مدل ساده مکانیک پرواز، ضریب بار به عنوان نسبت نیروی برآی تولیدشده توسط بال‌ها (Lift) به وزن کلی پرنده (Weight) تعریف می‌شود:

n = L / W

ضریب بار n بی‌بُعد است و در این مدل n = L/W را با اصطلاح رایج «جی» نیز بیان می‌کنند. اما n را نباید در همه حرکت‌ها برابر بزرگی شتاب جنبشی تقسیم بر g گرفت: در مدل مستقیم تراز، n = 1 است، در حالی که شتاب مرکز جرم صفر است. در یک گردش تراز و هماهنگِ فرضی، مؤلفه قائم برآ وزن را موازنه و مؤلفه افقی آن شتاب به‌سوی مرکز را تأمین می‌کند. اگر W = 8000 N و L = 16000 N باشد:

n = 16000 / 8000 = 2

نتیجه n = 2 یعنی بزرگی برآ در این مدل دو برابر وزن است، نه اینکه «تنش» با یکای نیرو برابر شود. در مدل ساده با تکیه‌گاه هم‌جهت بار و سهم ناچیز دیگر نیروها، سرنشین می‌تواند وزن ظاهری نزدیک 2g احساس کند؛ شتاب جنبشی لزوماً 2g نیست. بخش Load Factors فصل5 FAA تفاوت بار مانور و محدودیت طراحی را بررسی می‌کند. هیچ مقدار عمومیِ «تحمل راحت» برای همه هواپیماهای مسافربری یا جنگنده‌ها تعیین نمی‌کنیم؛ حدود هر هواپیما و شرایطش باید جدا بررسی شود.

قانون سوم نیوتن: عمل و عکس‌العمل در پرواز

قانون سوم نیوتن بیان می‌کند: برای هر کنشی (عملی)، همواره واکنشی (عکس‌العملی) مساوی در اندازه و مخالف در جهت وجود دارد. نیروها در جهان هستی هرگز به صورت منفرد متولد نمی‌شوند؛ بلکه همیشه حاصل برهم‌کنش متقابل میان دو جسم هستند. نکته بسیار مهم این است که نیروهای کنش و واکنش همواره بر دو جسم جداگانه وارد می‌شوند؛ به همین دلیل هرگز یکدیگر را روی یک جسم خنثی نمی‌کنند.

شتاب دادن هوا به عقب و تولید پیشرانش به جلو در ملخ و موتور جت

ملخ با تیغه‌های چرخان، تکانه جریان هوای عبوری را تغییر می‌دهد. در توربوجت، ورودی و کمپرسور هوا را فراهم و متراکم می‌کنند، احتراق انرژی می‌افزاید، توربین بخشی از آن را به کار مکانیکی می‌گیرد و نازل به جریان خروجی سرعت می‌دهد. نتیجه کلی، تبادل تکانه و نیرو میان سامانه و گاز است؛ نسبت‌دادن تمام شتاب خروجی فقط به کمپرسور و توربین درست نیست (معادله رانش ناسا).

نیرویی که موتور به توده گازها وارد می‌کند تا آن‌ها را با شتاب به سمت عقب پرتاب کند «کنش» (Action) است. بلافاصله و به طور هم‌زمان، توده گازهای شتاب‌یافته نیرویی دقیقاً مساوی اما در جهت مخالف به پره‌ها، تیغه‌ها و سازه موتور به سمت جلو وارد می‌سازند که همان نیروی پیشرانش یا «رانش» (Thrust) است که «واکنش» (Reaction) نام دارد (پیشرانش ملخ در پایگاه ناسا).

بادکنک بادشده را می‌توان به‌صورت یک مثال ذهنی در نظر گرفت: خروج هوا و نیروی متقابل بر بادکنک با قانون سوم سازگارند. برای حسابی جدا، یک جریان پایای یک‌بعدی فرض کنید که 1 kg/s هوا را از سرعت ورودی صفر به سرعت خروجی 20 m/s می‌رساند. در همان چارچوب و با فرض فشار برابر در مرزهای ورودی و خروجی و ناچیزبودن سایر اثرها، رانش برابر 1 × (20−0) = 20 N است. این یک حساب فرضیِ شار تکانه است، نه اندازه‌گیری عملکرد یک ملخ واقعی (مدل رانش در ناسا).

تغییر جهت جریان هوا و واکنش نیروی برآ (یک قدم جلوتر: دیدگاه تکانه)

قانون سوم نیوتن نه تنها در تولید نیروی رانش موتور، بلکه در بنیادی‌ترین پرسش هوانوردی یعنی نحوه تولید نیروی بالابرنده توسط بال‌ها نیز حاکم است. یک دیدگاه رایج و قدرتمند در آیرودینامیک فیزیکی، توضیح نیروی برآ بر پایه «تغییر تکانه» سیال است.

هنگامی که بال در شرایط تولید برآ حرکت می‌کند، هندسه، زاویه حمله و جریان پیرامون، توزیع فشار و تغییر جهت هوا را با هم شکل می‌دهند. در تصویر کلیِ یک بالِ مولد برآی رو به بالا، جریان پس از گذر می‌تواند مؤلفه رو به پایین داشته باشد که «داون‌واش» (Downwash) نام دارد. هر بال در هر زاویه‌ای برآی مثبت ندارد و فقط برخورد هوا به سطح زیرین توضیح کافی نیست.

در نگاه تکانه، نیرو میان کل جریان پیرامون و بال ردوبدل می‌شود؛ در نگاه سطحی، همان نیرو از توزیع فشار و تنش برشی روی بال به دست می‌آید. این دو توضیح رقیب نیستند (برنولی و نیوتن در ناسا). در مدل پرواز مستقیم ترازِ این درس، مؤلفه برآ می‌تواند وزن را موازنه کند، اما در همه حرکت‌ها L = W نیست. برای نتیجه‌گیری از تکانه باید جریان را در گستره مناسب بررسی کرد؛ صاف‌بودن چند خط جریان در یک نقطه، نبود برآ را ثابت نمی‌کند. همچنین لازم نیست دو ذره هوا که از بالا و پایین بال می‌گذرند، هم‌زمان به لبه عقب برسند؛ «زمان عبور برابر» مبنای درستی برای برآ نیست.

دو پیکان مخالف برای نیروی موتور بر گاز و نیروی گاز بر موتور.
موتور گاز را به عقب می‌راند و گاز نیرویی برابر و مخالف بر موتور وارد می‌کند. این دو نیرو بر دو جسم متفاوت وارد می‌شوند و یکدیگر را در نمودار نیروهای یک جسم خنثی نمی‌کنند.

جدول مقایسه قوانین حرکت نیوتن در عملکرد پرواز هواپیما

جدول زیر اصول سینماتیک و قوانین نیوتن را در شرایط مختلف پروازی مقایسه و خلاصه می‌کند:

اصل یا قانون فیزیکی فرمول ریاضی مبنا وضعیت نیروها وضعیت حرکت پرنده مثال بارز در هوانوردی
شتاب متوسط a_avg = Δv/Δt در مدل جرم ثابت، وابسته به نیروی خالص متوسط تغییر اندازه یا جهت سرعت در همان چارچوب گردش یکنواخت: شتاب لحظه‌ای به سمت مرکز
قانون اول نیوتن ΣF = 0 نیروها لزوماً صفر نیستند؛ برآیند صفر است سکون یا سرعت برداری ثابت در مرجع لخت مدل مستقیم تراز: L=W و T=D با فرض‌های متن
قانون دوم نیوتن ΣF = ma جرم ثابت و مرجع تقریباً لخت شتاب در جهت نیروی خالص باند فرضی: a=(T−R)/m؛ R شامل پسا و غلتش
ضریب بار n=L/W نسبت نیروی برآ به وزن در مدل انتخاب‌شده برابر a/g در همه حالت‌ها نیست گردش تراز هماهنگ، رانش بدون مؤلفه قائم: در بانک60°، n=2
قانون سوم نیوتن F_action = – F_reaction کنش بر سیال، واکنش بر سازه تولید پیشرانش و برآ بر اثر تبادل تکانه شتاب دادن گاز به عقب (رانش) و کج کردن هوا به پایین (برآ)

فعالیت آموزشی و آزمایشگاهی ساده

فعالیت پیشنهادیِ بادکنک روی نخ در راهنمای موزه ملی هوافضا: با نظارت مربی، یک نی را از نخ معمولی عبور دهید و نخ را بین دو تکیه‌گاه پایدار در مسیر کوتاه و خالی از رفت‌وآمد ببندید. نخ را در ارتفاع صورت یا گردن قرار ندهید. بادکنک معمولیِ دارای هوا را بدون گره با دست نگه دارید و با نوار چسب به نی وصل کنید؛ دهانه رو به عقبِ مسیر باشد. از کنار بایستید و دهانه را رها کنید؛ جهت خروج هوا و حرکت نی را ثبت کنید. از جسم سخت، سوزن، کش پرتابی، حرارت و ظرف تحت فشار استفاده نکنید؛ قطعات بادکنک را از دهان دور نگه دارید و پس از پایان نخ را جمع کنید. اگر اجرای مناسب ممکن نیست، فقط طرح و پیش‌بینی را روی کاغذ بنویسید. این فعالیت در این مقاله اجرا یا اندازه‌گیری نشده است. اصطکاک نخ و تغییر جرم/فشار بادکنک بر نتیجه اثر دارند؛ جهت حرکت مفهوم واکنش را نشان می‌دهد، نه بازده واقعی یک موتور جت.

سنجش یادگیری: پرسش‌ها و تمرین‌ها

پرسش‌های مفهومی

1. چرا هواپیمایی که با تندی کاملاً ثابت در حال دور زدن در یک دایره افقی است، دارای شتاب غیرصفر است؟
پاسخ: زیرا سرعت یک کمیت برداری است که هم اندازه (تندی) و هم جهت دارد. در گردش دایره‌ای، جهت بردار سرعت پیوسته تغییر می‌کند؛ آهنگ تغییر جهت بردار سرعت همان شتاب جانب مرکز است که از اِعمال نیروی نامتعادل جانبی ناشی می‌شود.

2. چرا در مدل پرواز مستقیم و تراز با سرعت ثابت، موتور می‌تواند روشن باشد؟ پاسخ: نیروی رانش و پسا هر دو وجود دارند، اما در مدل با رانش هم‌راستا با مسیر، مؤلفه‌های افقی همدیگر را موازنه می‌کنند. وزن و برآ نیز با شرط‌های گفته‌شده موازنه می‌شوند؛ نیروی خالص صفر است، نه همه نیروها.

3. چرا دو نیروی قانون سوم روی یک جسم خنثی نمی‌شوند؟ پاسخ: یکی بر جسم اول و دیگری بر جسم دوم وارد می‌شود؛ مثلاً نیروی ملخ بر هوا و نیروی هوا بر ملخ. اگر مجموعه هر دو جسم را یک سامانه بگیریم، نیروهای درونی در جمع سامانه حذف می‌شوند، اما برای بررسی حرکت هر جسم باید نیروهای وارد بر همان جسم را جدا نوشت.

4. آیا نصب پنکه رو به بادبان همان قایق، همیشه نیروی خالص صفر می‌دهد؟ پاسخ: از این توصیف به‌تنهایی نتیجه قطعی نمی‌گیریم. قایق و پنکه و بادبان، با هوای بیرون تبادل تکانه دارند؛ جهت و سرعت نهایی جریان و نیروهای آب مهم‌اند. فقط در یک مدل آرمانی که هوای رانده‌شده دقیقاً طوری متوقف شود که دو نیروی افقی برابر و مخالف بر قایق وارد شوند، سهم آن‌ها صفر است. پیچاندن یا خروج هوا می‌تواند نتیجه را عوض کند. صرف روی یک قایق بودن پنکه و بادبان، مجوز داخلی‌دانستن همه نیروهای هوا نیست (نقش شار تکانه در رانش). این پرسش تحلیلی است و ساخت قایق یا نصب پنکه لازم نیست.

تمرین‌های محاسباتی با پاسخ تشریحی

تمرین 1: روی باند افقیِ فرضی، جرم هواپیما 500 kg، رانش 3500 N و کل مقاومت افقی R = 1500 N است. سایر مؤلفه‌های افقی را ناچیز بگیرید. شتاب در همین لحظه چقدر است؟ پاسخ: F_net = T−R = 2000 N و a = 2000/500 = 4 m/s^2. ثابت‌بودن این شتاب در تمام حرکت فرض نشده و از این حساب طول باند واقعی تعیین نمی‌شود.

تمرین 2: در یک مدل مانور، وزن پهپاد 120 N و برآی آن 360 N است. ضریب بار چقدر است؟ پاسخ: n = L/W = 360/120 = 3. این یعنی برآ سه برابر وزن است؛ عدد 3 را نباید در همه جهت‌ها شتاب جنبشی3g یا تنش عددی همه اجزای سازه دانست. تحلیل بارهای هر عضو جداست.

تمرین 3: در یک مدل جریان پایای یک‌بعدی، دبی جرمی 5 kg/s و سرعت‌های ورودی و خروجی در همان چارچوب، صفر و40 m/s هستند. فشار مرزها را برابر و سایر اثرها را ناچیز بگیرید. بزرگی رانش؟ پاسخ: F = ṁ(V_out−V_in) = 5 × (40−0) = 200 N. یکای (kg/s)(m/s) برابر N است؛ جهت نیروی سامانه بر گاز و نیروی گاز بر سامانه مخالف‌اند. این حساب فرضی است.

منابع و مراجع علمی برای مطالعه بیشتر

منابع استفاده‌شده: NASA — قوانین حرکت نیوتن؛ جرم ثابت و بردارها; NASA — نیروهای چهارگانه هواپیما; FAA PHAK فصل5؛ بخش ضریب بار و گردش تراز; FAA PHAK فصل8؛ سرعت‌های هوایی و خطاهای ابزار; NASA — پیشرانش ملخ; NASA — معادله رانش و فرض‌های شار تکانه; NASA — برنولی و نیوتن، دو دیدگاه سازگار برآ; Smithsonian National Air and Space Museum — Activity: Balloon Rockets

با نظرات خود به تیم جبرا در بهبود کیفیت کمک کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید
پیمایش به بالا